historia gresu Oskar Jursza

Rozdział 2 – Historia Gresu Porcelanowego

Gres powstał w latach 1994 – 1995 w dystrykcie ceramicznym w Sassuolo, gdzie pierwsi producenci rozpoczęli eksperymenty w poszukiwaniu produktu, który zastąpiłby nietrwałą glazurę. Innowatorzy nie dość, że błądzili eksperymentując to jeszcze zostali wystawieni na krytykę ze strony innych producentów, którym wygodnie było produkować w starej, sprawdzonej technologii. Ideą twórców było stworzenie produktu hybrydowego, który połączy istniejący gres w pełnej masie ze szkliwem polepszając parametry wytrzymałościowe płytki i powierzchni oraz możliwość stworzenia co estetyka produktu pozostawia wiele do życzenia. Pierwsze efekty wykorzystania szkliwa stworzyły zupełnie nowe oblicze gresu. Grafiki dużo dokładniejsze, wyraziste porównywalne do prawdziwego marmuru. Wprawdzie produkty nie trafiły od razu do sprzedaży, jednak pierwsze testy były bardzo obiecujące. Pozostawały do rozwiązania kwestie techniczne jak, chociażby łączenie szkliwa z gresem podczas wypiekania. Wielu producentów było przeciwnych nowej technologii, uważali, że gres to produkt w pełnej masie, a wszystko, co dodatkowo go zdobi jest jego falsyfikacją. Jednak badania nad nową technologią były prowadzone dalej. Testowanie nowych szkliw, mieszanek, kompozycji gresu. Wszystko, aby w momencie wypalania szkliwo połączyło się z gresem nadając produktowi nowego wyglądu. Celem producentów było znalezienie kompozycji szkliwa, które będzie można modyfikować, dodawać barwy, a jednocześnie zachowa ono odpowiednią kompatybilność w połączeniu z gresem, stworzy produkt łatwy w czyszczeniu i wytrzymały. W 1995 roku niektórzy producenci wprowadzili do swojej oferty gres porcelanowy szkliwiony. Mottem przewodnim było “rynek oczekuje od nas wytrzymałego gresu imitującego marmury o gładkiej i łatwej w utrzymaniu powierzchni”. Stworzyli gres szkliwiony, który dzięki nowym mieszanką szkliwa pozwolił na stworzenie kopii marmuru i kamienia. Nowy produkt od momentu prezentacji stał się ogromnym sukcesem handlowym. Mimo iż tradycyjni producenci gresu w pełnej masie prowadzili kampanię dyskredytując nowy gres, to jak w życiu zwykle bywa ostatnie słowo ma zawsze klient, a klient w tamtych czasach szybko zdecydował, że gres szkliwiony to dobry wybór. W ten sposób powstał pewien rozłam gres szkliwiony jako produkt do miejsc prywatnych (domy, mieszkania) i gres w pełnej masie określany technicznym, którego przeznaczeniem stały się miejsca użyteczności publicznej, sklepy, galerie handlowe. Zapotrzebowanie na gres szkliwiony w latach dziewięćdziesiątych było tak duże, że pionierzy technologii wprowadzili system pracy trójzmianowej, aby sprostać zapotrzebowaniu rynku. Producenci tradycyjnego gresu, którzy początkowo bojkotowali nową technologię w krótkim czasie odczuli to w swoich portfelach, niektórzy mimo niechęci wprowadzili nową technologię inni, bardziej zagorzali musieli zamknąć swoje fabryki. Tworzenie gresu szkliwionego szybko uświadomiło producentom, że mają znacznie większe marże niż na gresie w masie, głównie dzięki temu, że nie musieli martwić się o wygląd samego gresy gdyż bez od gresu w pełnej masie doszliśmy do momentu w którym masowa produkcja sprawiła iż koszt produkcji jak i cena końcowa stała się ekstremalnie niska. Dzisiaj gres szkliwiony można kupić za kilka euro. Gres szkliwiony ze względu na powłokę ze szkliwa nie mógł być poddany obróbce polerowania na lustro. Wsadzenie gresu szkliwionego pod maszyny polerujące sprawi, że całe szkliwo zostanie zdarte. Dlatego wskutek eksperymentów odkryto, że gres szkliwiony można lekko przepolerować i nie straci on swoich właściwości a powierzchnia może zyskać lekki połysk. W ten sposób powstała powierzchnia Lappato. Do oferty producentów trafia gres szkliwiony lappato o dwóch wykończeniach. Lappato na całej powierzchni, który nadaje lekkiego błysku i wygładza powierzchnię oraz lappato faliste, czyli powstaje efekt powierzchni jak w starych katedrach gdzie w miejscach dużego natężenia ruchu podłoga stała się lekko falista tracąc swój oryginalny połysk, jednocześnie zachowując satynowe lśnienie. Dalszym procesem ewolucji było wprowadzenie rektyfikacji. Poprzez ścięcie i wyrównanie brzegów klienci mogą stworzyć znacznie mniejsze niż dotychczas fugi. Kolejnym etapem ewolucji płytki gresowej było wprowadzenie technologii cyfrowej tzw. Inkdigital. Technologia cyfrowa przypomina drukowanie drukarką atramentową na papierze, z tą różnicą, że jest to w znacznie większej skali. Dzięki tej technologii producenci mogą stworzyć niepowtarzalne produkty, często takie, których nie ma już w naturze lub ich ilość jest znikoma. Kamienie, marmury, drzewa, materiały, w zasadzie wszystko, co można zeskanować i przenieść na gres w dodatku w tak dobrej rozdzielczości, że często nie dotykając produktu ciężko go odróżnić od oryginału.